Straight to the point. How to install Diaspora on your Mac OS X machine. It’s pretty much simple if you are are familiar with console and unix commands. Let’s see how it goes.

Get the Source

git clone http://github.com/diaspora/diaspora.git

Install Dependencies via Homebrew

(if you don’t have HB, install this first + it requires XCode, so if you again don’t have XCode go and download XCode first)

ruby -e "$(curl -fsS http://gist.github.com/raw/323731/install_homebrew.rb)"

(If this complains you aren’t part of the staff group, run this first)

sudo dscl /Local/Default -append /Groups/staff GroupMembership $USER


Install MongoDB

brew install mongo


Run MongoDB manually

mongod run --config /usr/local/Cellar/mongodb/1.6.2-i386/mongod.conf


Plus, you can make it start on boot

cp /usr/local/Cellar/mongodb/1.6.2-i386/org.mongodb.mongod.plist ~/Library/LaunchAgents
launchctl load -w ~/Library/LaunchAgents/org.mongodb.mongod.plist

Install ImageMagick

brew install imagemagick


Make sure GEMS is up to date

sudo gem update --system


Get Bundler

sudo gem install bundler


Now build/run Diaspora!

cd diaspora_root
bundle install


Start Mongo (if you didn’t already)

mongod run --config /usr/local/Cellar/mongodb/1.6.2-i386/mongod.conf


Now run the app server (finally!)

cd diaspora_root
bundle exec thin start


Seed the DB with some info

rake db:seed:tom

Then point your browser to http://localhost:3000 and login in as tom/evankorth. Sounds good, huh?

This might be a trend — or an effect on people from the notorious Privacy problems. Well, to admit it, I had a fully customized profile. A selected few could see my wall, write, comment, etc while others could not see all of my photos — just some albums in most cases. I had also a list of “friends-I-don’t-know”, who could only see, let’s say, my profile picture.

I was “evangelizing” Privacy settings to my friends. Most of them didn’t care, others looked like “Oh, that’s interesting. I’ll do it.” And from the guys who did not care some of them are asking me how to customize Privacy now. That being said, I don’t think Privacy was an issue for the masses. People didn’t care or didn’t know — that’s exactly were Zuck was and is betting on. Unawareness.

A little bit off-topic: There’s an interesting thought that this “opting-out Facebook” thing is something like a “being alternative” trend — being against masses. Being not “hip” or something. That could evolve into peer-pressure later (in a few months — under a year) — more on peer-pressure in a minute.

The masses will never deactivate/delete their Facebook all-together. They’ll never care for privacy (admit it, we, only the geeks care for such things or evangelize them and so on). They’ll never care why “Like” and not “Fan”. They’ll never care about what technologies are being used by Facebook. They’ll never care why Facebook evolves that way (if they know why Facebook evovles in the first place from a plain soc. net. to a all-things-social-we-control-your-internet thing). They’ll never do something out of the ordinary. In fact, they are bound to one another. Heck, that’s why they’re a mass in first place!

My guess, if there’s any way to achieve or even understand why will ever (if they, honestly) move out from Facebook in masses, this is peer-pressure. Imagine something like a tsunami wave of influences spread very fast. I quit, you quit, he quit. Oh, another one has just quited. This series of events — chain reactions will affect them. They’ll start eventually saying “Uh, oh, something’s going on here. Everyone’s leaving. Nothing else to do here alone, I’ll leave too.” Obviously, this is a pure “early-adopters vs. laggards” concept — and answers both to the “why” and “how” of the question “Why and how teens move out from Facebook.”

But yet again this is, in my opinion, very unlikely to happen. As I can see and observe from friends and people I know, most of the Facebook users are kind of Facebook addicts. But if the thing starts rolling, that equals too a pretty much decent number of people moving out, it won’t stop. Picture this.

Now, picture Diaspora. This is what I am waiting for. This is something really cool. Personally controlled, do-it-all, distributed open-source social network. I pray that it will have easy-to-install packages and installation in general, so it can attract the non-early-adopter geeks, aka the masses and the mainstream. I think this is a good way for pushing peer-pressure. I think Diaspora can become the tipping point, the change for many users.

We’ll see. We cannot predict, we cannot be sure.

What do you think? What’s your opinion about the “why” and the “how” of teens —or in general people— abandoning Facebook?

PS.: I’m 17.

PS. 2: This is post is basically my thoughts on “Why many teens are moving from Facebook” post by eMarketer and the reason why I wrote it, is to publish my thoughts as an ex-Facebook teen. Oh, and by the way, eMarketer’s post is definitely a good piece of read.

1. Tumblr

Εάν έχεις ένα tumblelog, τότε αυτό το bookmarlet θα το ξέρεις ήδη. Αν όχι, δεν ξέρεις τι έχανες τόσο καιρό. Το βρίσκεις εδώ.

2. Subscribe at Google Reader

Το bookmarlet που δίνει η Google για instant add στα feeds του Reader. Θα το βρεις στα Settings του Google Reader στο tab “Goodie”. Είναι το τελευταίο (Subscribe as you surf).

3. Posterous

Πολύ χρήσιμο και αυτό — ίδια λειτουργία με αυτού του Tumblr. Το βρίσκεις εδώ.

4. Instapaper

Instapaper ή αλλιώς read me later. Άλλες φορές η βιασύνη, άλλες η έλλειψη όρεξης, το Instapaper αναλαμβάνει να αποθηκεύσει το άρθρο σε ένα to-read list. Σε περίπτωση που δεν το ήξερες, όλα αυτά από εδώ.

5. Readability

Readability is a simple tool that makes reading on the Web more enjoyable by removing the clutter around what you’re reading. Follow the steps below to install Readability in your Web browser. Follow the steps below to install Readability in your browser.

Το μόνο ερώτημα που έχουν να απαντήσουν οι τύποι του Foursquare είναι «Πολλά λεφτά και μέρος μιας εταιρείας ή περισσότερα λεφτά και startup για πολλά περισσότερα λεφτά αργότερα;» όπως το έθεσε ο Στέφανος. Κανείς δεν ξέρει, ίσως μόνο αυτοί.

Το θέμα είναι εάν εξαγοραστούν, θα πρέπει (και θα θέλουμε) να συνεχίσουν το creative development και να μην γίνουν just-another-bought-startup. Να συνεχίσουν να πέφτουν new ideas. Δηλαδή, να αγοραστούν μόνο και μόνο για το background help μιας μεγάλης εταιρείας, να την έχουν σαν big advantage. Βέβαια, αυτό ίσως περιορίσει την «ελευθερία» τους ως προς το τι μπορούν να φτιάξουν και τι όχι. Αλλά αυτό φυσικά θα το δουν στο συμβόλαιο.

Από την άλλη, αν μείνουν on their own, θα τρέχουν πάλι από πίσω τα χρήματα μέσω VC funds που έτσι και αλλιώς οι investors είναι πολλοί, άρα θεωρητικά money flows and is no problem. Και φυσικά θα έχουν όλη την ελευθερία του κόσμου να προγραμματίσουν ό,τι θελήσουν και όπως το θελήσουν.

Εν τω μεταξύ ο ανταγωνισμός αυξάνεται. Gowalla και Loopt έχουν μπει και αυτοί στο παιχνίδι. Την μάχη φαίνεται να την κερδίζει όμως το Foursquare και δεύτερο να φτάνει το Gowalla. Εάν το Foursquare γίνει κομμάτι μιας μεγάλης εταιρείας ίσως επικρατήσει ακόμη πιο εύκολα — βέβαια, ο ανταγωνισμός θα πέσει, εκτός αν εξαγοραστεί και το Gowalla. Τότε θα μπορούμε να μιλάμε και για μονοπώλιο του Foursquare στα location services.

Yahoo!, Microsoft και Facebook φαίνεται να είναι οι επικρατέστεροι. Προσωπικά πιστεύω η Yahoo! και Microsoft είναι πιθανότεροι εξαγοραστές ή αλλιώς VC funds. Εάν όμως φτάσουμε στο σημείο να αγοραστεί το Foursquare από το Facebook τότε θα μιλάμε για το απόλυτο internet domination από τον Zuck και την παρέα του. Όμως όχι και τόσο απίθανο.

We’ll see.

The Social Graph is dead, long live Open Graph

But what exactly is the Open Graph? Until now, we all know the Social Graph. Well, Open Graph is Facebook’s huge social graph combined with the social graphs of other, third-party services and networks (like Yelp, as Zuck said — they didn’t mention Foursquare at all by the way).

It’s a semantically-aware, more open and social graph. In other words, a huge, combined, connected, immersive graph. Welcome, the Open social graph.

Scoble, is eventually proven right today with his last year’s post about the Facebook phases. We’re in the 6th one, moving to the 7th.

What backs up the new Open Graph?

Social Plugins Open Graph API & Protocol, as Zuck explained. New plugins and APIs are available to be added in your website with just a line of HTML.

The Open Graph Protocol is a new Semantic markup, something like this:

<meta property="og:title" content="Green Day" />

(don’t tell anyone, Green Day suck)

Plugins are the new Like, Activity feed, Login boxes and a bunch more little things that we add to our websites. The API is just what back-ups everything.

A great win

Facebook today said to all of us: resistance is futile. Their new platform is beyond awesome. If you can spell “new Internet” then you can spell Facebook, too. A powerful, yet simple platform for everyone to use. It can be the basis for great things in the future. With Open Graph, they just killed Twitter’s @anywhere platform announced at Chirp days ago. Facebook wants the whole internet connected with it. They beat Google with this now, they beat Twitter, they beat everyone. Quoted from Zuckerberg,

We’re building towards the web, where every application is social.

In only the first hour after the launch, Facebook will server 1 billion (1,000,000,000 — that’s huge!) new Like button clicks.

The whole thing starts to make sense now. That’s why Facebook didn’t want to open it’s public timeline.

What about Privacy though?

Facebook is like wanting to know every data about you and the world, in the whole wide Internet. Admit it, they’re very good at it.

They are going to personalize the Internet. They can. That’s what they do —  they do this now.

Also Facebook is showing the path to the future of APIs: iFrame for dummies and REST+JSON for the rest of the world. Perfect balance, or not?

Personally, I don’t want Facebook, when I click to Like something or to become a Fan or edit my interests, etc in my profile, to throw them up to this open platform or even to show them in public search, as they announced.

My profile is private, only I want to select the people (even websites) that will have access to it. I don’t want my Facebook data publicly available. You have to respect that Facebook. On the other hand, Twitter you’re good to go and make the Open Graph your way.

Thoughts on FOG

Well, this is a giant step forward. Facebook now kicks the competition with Google and Twitter. And at this point, they seem to win big time. If you don’t get it: Facebook basically told us they plan to take over the entire Internet. Disappointingly, they have a very good plan for it. They kick the whole Internet, it’s openness, neutrality, diversity and hacker culture in the butt. Seriously, not that of a cool thing to do, but they can.

They try to make Internet a monopoly. That’s a dislike for me.

A monopoly, that’s against the open hacker internet community. Open data my ass, Facebook. That’s open ad data. Seriously, I mean this.

One Graph to rule them all. All your base belong to us. Or to put it in a better way, all our base belong to them.

But in the end of the day, it won’t affect the 14-15-16-17-year-all teens that use Facebook in Greece and in the world? Will it? Nah.

Για να είστε εδώ κατά πάσα πιθανότητα ξέρετε ή και χρησιμοποιείτε το Foursquare. Όμως πιθανότατα δεν ξέρετε για το Plancast. Ένα startup που θεωρείτε από πολλούς εκεί έξω στην Αμερική το μέλλον των Foursquare, Gowalla, Loopt και λοιπών. Επίσης δεν ξέρετε ότι ήδη μετράει κάποιους μήνες ζωής και ανεβάζει ρυθμούς, αναπτύσσεται και ετοιμάζεται να προστεθεί στα location services που χρησιμοποιούμε χωρίς να θέλει να αντικαταστήσει κάποιο υπάρχον — εδώ είναι που καινοτομεί.

Και αυτό γιατί το Plancast δεν το νοιάζει που είσαι τώρα, αλλά που θα είσαι μετά. Τι σκοπεύεις να κάνεις, που και με ποιόν χωρίς να είναι ο Μεγάλος Αδερφός. Με άλλα λόγια, το Plancast είναι a way to easily broadcast your plans to your online social circle ή ακόμη καλύτερα is a service for sharing your upcoming plans with friends. It’s a social calendar of sorts.

Επιβεβαιώνοντας το KISS (Keep it simple, stupid) background, ήρθε για να πετύχει. Μέσω μιας εξαιρετικά απλής διαδικασίας εγγραφής, Facebook & Twitter connect μέχρι το πρώτο plan που ετοιμάζεις — όπως και όταν θες να κάνεις το δικό σου slick online presence webpage — το Plancast σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή.

Δεν στηρίζεται στην επισημότητα, για αυτόν ακριβώς τον λόγο ήρθε για να μείνει. Σε αντίθεση με το Facebook και το RSVP του, το Plancast με ένα απλό “Count me in” σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στα upcoming social σχέδια σου. Αφήνει στην άκρη τα Upcoming, Going, Google Calendars και άλλα γιατί πολύ απλά αυτά είναι event-centric — δεν μπορείς να γράψεις & δεν έχει νόημα να γράψεις εάν θα βγεις με φίλους έξω, εάν θα πας να δεις μια ταινία στο σινεμά, ενώ το Plancast είναι ακριβώς προσανατολισμένο σε αυτόν τον σκοπό. Δεν λείπουν όμως και τα big events όπως το SXSW στο San Fransisco, όπου έχουν δημιουργηθεί από έναν χρήστη και όλοι απλά κλικάρουν στο “Count me in”.

Αν και δεν τους αρέσει ο όρος event,

“We shy away from using the term “events” because we don’t feel it’s very appropriate for the scope of activity we’re trying to capture. While our users may be interested in posting more formal, organized parties and whatnot to Plancast (and we certainly encourage them to), we want them to also feel completely comfortable sharing more informal plans (getting drinks, seeing a movie, going to the zoo, traveling to new york for a week, attending a conference, etc).”

όπως μας λέει ο Mark Hendrickson, ένας από τους 3 πίσω από το Plancast και blogger του ΤechCrunch μέχρι και το Φθινόπωρο όπου παραιτήθηκε για να δουλέψει αποκλειστικά στο startup του.

Το μόνο που του λείπει yet, είναι η mobile εκδοχή ή καλύτερα ένα iPhone και Αndroid app. Σύμφωνα όμως και πάλι με τον Μark Hendrickson, το iPhone app ετοιμάζεται και θα είναι σύντομα κοντά μας.

Ρίξτε του μια ματιά — τουλάχιστον, αξίζει.

Μπορείτε να βρείτε τα upcoming plancasts μου εδώ.

To web εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Έχουν περάσει χρόνια από την πρώτη HTML σελίδα στους servers του CERN και την απλοϊκότητα του text interface σε σχέση με το παρόν —  GEOlocation services, ασύρματα δίκτυα, social networks είναι λίγες από τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε πλέον και αλλάζουν την ζωή μας μέρα με τη μέρα. Το μέλλον όμως — και ειδικότερα με αρχή το iPad — έρχεται και αναμένεται να αλλάξει για τα καλά την online — και όχι μόνο — ζωή μας. 4 +1 είναι τα βασικά στοιχεία του Web 3.0 τα οποία θα το διαμορφώσουν μέσα στα επόμενα χρόνια.

Πρόσβαση από παντού & Mobile devices

Από τα modem lines στο Ethernet, από το Ethernet στο Wifi και σειρά έχουν τα 3G, 4G και WiMax (ή LTE) δίκτυα. Πλέον το interwebs θα είναι προσβάσιμο από παντού. Έτσι απλά, όπως απαντάς σε μια κλήση στο κινητό. Ακόμη υπάρχουν σχέδια για metropolitan WiMax δίκτυα (το WiMax καλύπτει μέχρι και 35 χιλιόμετρα σε σχέση με το Wifi που εκπέμπει μέχρι και τα 100). Point is that, όλο και περισσότερες συσκευές  θα συνδεθούν τελικά με όλα τα οφέλη που έχει αυτή η κίνηση.

Location, Location, Location

Ως αποτέλεσμα του προηγούμενου, περισσότερες mobile συσκευές σημαίνει περισσότερες GPS-awared συσκευές. Και δεν μιλάω μόνο για τύπου Foursquare και Gowalla εφαρμογές αλλά στο big picture — αλλάζουν το πως αντιλαμβανόμαστε τον χώρο γύρο μας και που βρισκόμαστε. Ήδη το Augmented Reality είναι ένα βήμα προς το μπροστά — και το localized search. Υπάρχει φυσικά το αναδυόμενο vast ad world που θα δημιουργηθεί ως εκ τούτου — και φυσικά οι διαφημιστές δεν θέλουν να χάσουν μια τόσο μεγάλη νέα αγορά. Ήδη το Twitter σκέφτεται για location-based ads. Να μην ξεχνάμε και την Google που μπήκε πρόσφατα στον παιχνίδι με το Buzz.

Social-media centrism

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Facebook, Twitter, Flickr, blogs και άλλα είναι πλέον τα βασικά μέρη της online ζωής μας. Όλα αυτά ήδη μας έχουν βοηθήσει κατά πολύ στον ριζική αλλαγή της επικοινωνίας μεταξύ μας. Στην εποχή του “What happens in Vegas, stays on Facebook”, των status updates, των σχολίων στα άρθρα και των check-ins όλα μοιράζονται. Βέβαια είναι στο χέρι μας τι, πως και σε ποιούς μοιράζουμε. Στα επόμενα χρόνια την περισσότερη ώρα στο internet θα την περνάμε μαζί με φίλους και θα είναι ο #1 λόγος που θα ανοίγουμε το iPhone/Android/laptop/tablet μας.

Emerging technologies

Στην ανάπτυξη του Web 3.0 / Web whatever θα βοηθήσουν υπερβολικά πολύ οι νέες τεχνολογίες όπως HTML5, AJAX, διάφορα APIs και άλλες. Η HTML5 δεν σκοτώνει μόνο το Flash αλλά και το Silverlight. Με το <video src="/video/redcarpet.ogg" width="400" height="300" controls> η HTML ξαναγεννιέται και δεν χρειάζεται να βασίζεται σε plugins τρίτων. Θα είναι ένα γερό αντίο σε Adobe (Flash) και Microsoft (Silverlight). Με features όπως programmatic interfaces (APIs) for to create arbitrary graphics in the new canvas, find your position on the globe, cache code and data, and offload compute-intensive tasks to keep the interactive portion of the browser responsive όχι μόνο ξεχνάει το παρελθόν για τα καλά αλλά οριοθετεί τα δικά της standard για τα μελλοντικά web apps και όχι μόνο.

[Bonus] The cloud

Οnline storage, online backups, accessible from everywhere και άλλα πολλά είναι τα πλεονεκτήματα του cloud. Aπό το πολύ απλό ανέβασμα φωτογραφιών στο Flickr και λειτουργώντας το σαν photo gallery-archive έως και το πιο σύνθετο personal data server στο Amazon AWS. Αν και controversial ακόμη το θέμα σχετικά με το ποιός διαχειρίζεται τα δεδομένα, εγώ πιστεύω πολύ στο cloud. Αν τα προηγούμενα έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο (αλλά όχι μόνο) στα mobile devices, το cloud είναι αυτό που έχει αντίκτυπο παντού. Και μπορεί να παίξει μεγάλο & σημαντικό ρόλο μαζί τους.

[Update] The Semantic Web

Όπως το λέει και η λέξη. Semantic, σημαντικό. Είναι η τεχνολογία που επιτρέπει την ένωση ανθρώπου μηχανής στο internet. Ένα παραδείγμα. Η Evri, μια semantic search engine η οποία αναζητεί για ανθρώπους, πράγματα, τοποθεσίες, ιστορία μαζεύοντας τις κατάλληλες πληροφορίες από το web. Και όλα αυτά χάρη στο Semantic markup <item rdf:about="http://dbpedia.org/resource/Cat">Cat</item> που πάει την HTML πολλά βήματα παραπέρα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σαν ένα network ανάμεσα στα web items/links/etc — it builds relationships atop the links and more. Είναι σίγουρα το μέλλον μαζί με Cloud, GEOlocation και τα υπόλοιπα.

Το πως τελικά θα έχει διαμορφωθεί το internet στα επόμενα χρόνια μένει παρά μόνο να το ζήσουμε. Εμείς είμαστε αυτοί που θα το διαμορφώσουμε. To web προχωράει μπροστά. Εσείς πως πιστεύετε θα κινηθεί το internet στα επόμενα χρόνια; Ποιές θα είναι οι κύριες πτυχές ανάπτυξής του και γιατί;

Είναι πολλές οι υπηρεσίες που μαζεύουν όλα τα profile σου στο Internet και υπόσχονται να φτιάξουν ένα μικρό προσωπικό mashup της ιντερνετικής σου δραστηρίοτητας. Άλλες το κάνουν με καλό τρόπο — άλλες πάλι είναι πολύ κατώτερες των προσδοκιών, των απαιτήσεών σου, πως φαντάστηκες το τελικό αποτέλεσμα κλπ. Την θέση όμως όλων αυτών ήρθε να πάρει τελικά το Flavors.me.

Με ένα dead simple registration process και 15 υποστηριζόμενες υπηρεσίες ήρθε η ώρα να μαζέψεις και εσύ το δικό σου online presence σε ένα μέρος. Minimalism στα καλύτερα του, αλλά και high customization που δεν πάει πίσω είναι από τα ατού το Flavors.me.

Μετά το πολύ απλό registration, του ονόματος & μιας one-line-bio, έρχεται η σειρά για την προσθήκη των διάφορων profiles. Με Twitter, Flickr, Posterous, LinkedIn, Foursquare, RSS feeds να είναι οι βασικότερες υπηρεσίες out there και authorization via OAuth ή Facebook connect — οι άλλες είναι απλά too much information και σε λιγότερο από 10 λεπτά έχεις δημιουργήσει ένα stylish, slick online presence mashup. Φαντάσου το σαν ένα portfolio, αλλά χωρίς να είσαι κάποιος καλλιτέχνης, φωτογράφος ή web designer.

Για να καταλάβεις περίπου περί τείνος πρόκειται μπορείτε να δεις το profile που έφτιαξα μέσα σε λίγα λεπτά.

Υπάρχει, φυσικά ανταγωνισμός — μέχρι και τα Google Profiles, αλλά το Flavors.me φαίνεται να υπερσχύει κατά πολύ για την ευχρηστία και απλότητα του αλλά και για το τελικό αποτέλεσμα που προσφέρει.

Η βασική έκδοση είναι δωρεάν, υπάρχει όμως και η δυνατότητα για Premium account (που είναι και το bussiness plan του Flavors), το οποίο κοστίζει 20$/year και προσφέρει μέσα στα άλλα custom domain, (realtime) stats και μια contact form. Είναι βασισμένο σε Flash από την HiiDef ή όπως το λένε αυτοί καλύτερα, a web product incubator started in 2008 by a team from Vimeo, Meetup, Pronto, IAC / InterActiveCorp and Digitalmash.

Jump on the social media bandwagon by Matt Hamm on Flickr

Πέρσι, είχα αναλάβει με τον Αλέξανδρο, έναν φίλο μου, μια εργασία σχετικά με την τεχνολογία. Αποφασίσαμε να γράψουμε για το Web 2.0 και το Internet έτσι όπως διαμορφώνονται σήμερα. Μετά από ένα χρόνο σκέφτηκα να την ανεβάσω εδώ και να την μοιραστώ. Είναι φυσικά under Creative Commons Attribution 3.0 Unported License. Enjoy.

Honestly, yes and no.

Google Wave is misunderstood. It’s not built for the thousands of geeks who use Twitter and Facebook. It’s not built to replace and beat Twitter and Facebook. The point is, Google Wave is a “something” all things collaborative. It’s ideal for small groups of people, who do not want to stay connected, but actually want to do work with great ease.

As an early adopter, that’s what I got from the very first moment on the Wave. See, Google’s choice to reveal the Wave to geeks and not the masses was indeed, smart. Point is, that I realize now, we were wrong (count me in, too). We guessed that it was going to replace all things Web 2.0. But we proven wrong. Wave is not a failed web app, as some said. It’s exact the opposite. It’s perfect. Ideal.Think about your email contact list and your, for example, Twitter following/followers. Did you see the difference? Your email contact list are people that you know and work with and your Twitter is something more generic. People you found interesting on the web, people you met on the web, other bloggers, etc. Until now, I don’t think your Twitter stream is full of your friends and your colleagues. That’s the difference.

Wave want’s you to collaborate, not to engage. Wave is a tool for you, not a service. A whole new platform, which makes it easy for you to work. Imagine all employees of one company, working and sharing stuff each other via the Wave. I don’t think that you can work via Twitter or even Facebook, do you?

Did you notice that there is no RSS on the Wave? That’s not bad. Wave is not about sharing thoughts, links, statuses, photos from your winter ski trip. That makes it a whole single data framework. No one, has access to it, except your contacts.  It’s perfect for organizations, small work groups, companies, etc. Don’t you see it? A business can have all of it’s data into a single web app, in which none has access, except employees. A Wave for the Board, a Wave for the Marketing department, a Wave for the PR guys, and the list goes on, as you guessed it.

And Wave works great and out of the box with the iPhone. Yes, really. Dock it on the Springboard as an app from Safari and it acts like a normal app. No need for the app downloading/installing process in Appstore. You liked it, huh? Mobility at it’s best. Consider someone that travels a lot and has work to do. Now, consider how happy he indeed is.

Wave is not for everyone. Is for people who actually need it and will benefit from it. By the way, I used the word ‘work’ a lot. My bad, it’s suitable for college, school — in general everything that wants you to work together as a team, share stuff and be productive.

Boy, at the end of the day, that’s how Google rolls.

Σε αυτό το post θα δούμε πως μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας Twitter-like χώρο στο internets για την παρέα σας ή ακόμη και για τη δουλειά σας. Είναι αρκετά απλό και εύκολο ως προς την κατασκευή και διαχείρισή του.  Για να το φτιάξουμε, θα χρειαστούμε οπωσδήποτε μια WordPress installation. Οπότε, εάν έχετε κάποιο private hosting μπορείτε να φτιάξετε ένα subdomain και να εγκαταστήσετε (και) εκεί το WordPress, αντίθετα εάν δεν έχετε κάποιο hosting plan, ένα WordPress.com blog μας καλύπτει απόλυτα.

Ιδέα για όλο αυτό την κλειστού τύπου επικοινωνία ενώ υπάρχει το Facebook, Twitter κ.α. ήταν το ίδιο το P2 theme που με το που είδα σκέφτηκα ότι θα ήταν αρκετά χρήσιμο εάν το φτιάξω για την παρέα μου μόνο – για να έχουμε ακόμη πιο προσωπικό χώρο απ’ το Facebook, ώστε να επικοινωνούμε μεταξύ μας.

Αρχικά εγκαθιστούμε το καινούργιο WordPress στο subdomain που έχουμε κάνει ή δημιουργούμε το WordPress.com blog – ανάλογα με την περίπτωση του καθενός. Οδηγίες πως να εγκαταστήσετε το WordPress μέσω FTP εάν δεν ξέρετε ήδη θα βρείτε στο πολύ καλό codex της WordPress.

Αφού λοιπόν εγκατασταθεί το WordPress / δημιουργήσατε το blog, πρέπει να επιλέξουμε το theme. Το οποίο theme, είναι το ίδιο το Twitter-like module. Όπου χωρίς να είστε στο /wp-admin backend του blog γράφετε τα μικρά posts-statuses σας και τα βλέπουν οι υπόλοιποι φίλοι σας με την υποστήριξη tag, replies/comments και edit. Το πως θα το χαρακτηρίσετε, δηλαδή εάν μοιάζει τελικά στα Facebook statuses ή στα tweets του Twitter είναι δικό σας θέμα. Το ποιο σημαντικό feature του είναι το real-time update του, δηλαδή κάθε φορά που γράφει κάποιος ένα καινούργιο post ή comment/reply δεν θα χρειάζεται να πατήσετε F5 ή refresh γιατί απλά το φορτώνει αυτόματα μέσω AJAX. Για την ιστορία το theme λέγεται P2 και είναι δημιουργία της ίδιας της Automattic και του Matt για την ενδοεταιρική επικοινωνία. Ενδιαφέρον, right?

Λοιπόν, το P2 theme μπορείτε να το κατεβάσετε από το αντίστοιχο theme directory του WordPress. Ακόμη, μπορείτε να διαβάσετε την αναλυτική παρουσίασή του από την Heather και τέλος, το post του Matt Mullenweg για το πως το ίδιο το theme άλλαξε την Automattic.

Ας περάσουμε όμως τώρα στο σετάρισμα του blog. Επειδή όπως είπαμε το project μας είναι για την παρέα ή για τον κλειστό οικογενειακό κύκλο ή ακόμη και για την δουλειά (όπως στην περίπτωση της Automattic) δεν θέλουμε τρίτοι να μπορούν να γράφουν και στην καλύτερη καν να μη μπορούν να δουν το site.

Το πρώτο θα το πραγματοποιήσουμε πηγαίνοντας στις ρυθμίσεις General του WordPress μας και ξε-τσεκάρουμε το Anyone can register. Στη συνέχεια ενεργοποιούμε τα Atom Publishing και XML-RPC επιλογές από τα Writing Settings. Στο Reading Settings δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα, αλλά στο Discussion Settings ξε-τσεκάρουμε στο πεδίο Before a comment appears τις δύο επιλογές, τσεκάρουμε στο Other comment settings τα Users must be registered and logged in to comment, Comment author must fill out name and e-mail και Break comments into pages. Στα Privacy Settings τσεκάρουμε την δεύτερη επιλογή, I would like to block search engines, but allow normal visitors και τέλος στα Permalinks Settings βάζουμε στο Custom Field αυτή την επιλογή: /%postname%/.

Τώρα αφού επιλέξαμε το Users must be registed and logged in to comment πρέπει να φτιάξουμε αντίστοιχα και το user registration κομμάτι της υπόθεσης. Όπως είπαμε το network αυτό θέλουμε να είναι κλειστού κύκλου, άρα δεν θέλουμε να δίνουμε τη δυνατότητα στον οποιονδήποτε να μπορεί να εγγραφεί. Η λύση είναι απλή και λέγεται manual user registering. Δηλαδή – εσείς θα πηγαίνετε στο tab Users > Add new για κάθε νέο μέλος που θέλετε να εγγραφεί. Αφού συμπληρώσετε username, όνομα – επίθετο, email και το password μην ξεχάσετε να τσεκάρετε το Send this password to the new user by email. Το password τώρα φροντίστε να είναι κάτι απλό πχ 1234 ώστε μετά ο κάθε χρήστης από το User > Your Profile να μπορεί να το αλλάξει. Στο πεδίο Role βάλτε Author και είστε έτοιμοι!

Πρακτικά, είστε έτοιμοι να αρχίσετε να γράψετε το πρώτο status και να ξεκινήσει η κουβέντα. Μην ξεχάσετε να βάζετε τα tags σωστά για να είναι εύκολα indexed όλα τα posts στο μέλλον!

Enjoy!

Για όποιες απορίες, ιδέες κλπ, μην διστάσετε να αφήσετε το σχόλιό σας!

Το Webfinger είναι ένα καινούργιο project από τα παλικάρια της Google που είναι και πίσω από το Pubsubhubbub όπου, όπως λένε θα αναβιώσουν τις μέρες του Finger protocol μέσω του HTTP αυτή τη φορά αντί για TCP. Το είδα σήμερα το πρωί από ένα tweet του Louis Gray και μπορώ να πω πως είναι αρκετά ενδιαφέρον και περιμένω να δω πως θα εξελιχθεί.

Πάνω σε αυτό λοιπόν βασίστηκε και ο DeWitt Clinton όπου έφτιαξε έναν δικό του prototype client, τον A Simple WebFinger-like client.

Προς το παρόν όπως λέει ο DeWitt ο client του μπορεί να τρέξει lookups μόνο για Gmail και όχι για άλλα mail domains. Ωστόσο μπορείτε να δοκιμάσετε με το δικό σας προσωπικό mail ή Hotmail/Yahoo και πιθανώς να σας βρεί – εγώ δεν το δοκίμασα με mails που δεν είναι Gmail.

Μπορείτε να δείτε πως φαίνονται τα δικά μου αποτελέσματα.

Είναι θέμα χρόνου να δούμε πως θα μεγαλώσει τελικά το Webfinger.